FCC, Paramount-Warner Bros. anlaşmasında sınırı esnetti

ABD Federal İletişim Komisyonu (FCC), Paramount ile Warner Bros. arasındaki anlaşmanın ortaklık yapısını etkileyen bir karar aldı. Komisyon, yabancı sermayenin şirketlerdeki payını normal şartlarda yüzde 25 ile sınırlayan kuralı bu işlem özelinde uygulamama kararı verdi.

Feragat kararı, Suudi Arabistan, Katar ve Abu Dabi yönetimleri tarafından işletilen üç varlık fonunu kapsıyor. Bu fonlar, anlaşmanın ardından şirkette toplam yüzde 49,5’e kadar pay sahibi olabilecek. Böylece yabancı devletlerle bağlantılı yatırımcıların toplam hissesi, FCC’nin standart olarak uyguladığı yüzde 25’lik sınırın oldukça üzerine çıkabilecek.

Karar, Paramount-Warner Bros. anlaşmasının yalnızca iki medya şirketinin birleşmesi veya ortaklık kurması çerçevesinde değerlendirilmediğini gösteriyor. İşlem, yabancı mülkiyet oranı ve devlet bağlantılı yatırımcıların şirket içindeki konumu açısından da düzenleyici incelemeden geçiyor.

Yüzde 25’lik kural bu işlem için uygulanmayacak

FCC kurallarına göre yabancı sermayenin ilgili şirket içindeki payı yüzde 25 ile sınırlandırılıyor. Ancak komisyon, Paramount-Warner Bros. dosyasında bu sınırdan feragat etti. Böylece üç varlık fonunun toplam sahipliği için yüzde 49,5’lik oran kabul edilebilir hale geldi.

Burada ortaya çıkan oran, yabancı sermaye için kalıcı ve genel bir sınır değişikliği anlamına gelmiyor. FCC, yabancı ortaklıkla ilgili kuralları bütün şirketler için yeniden yazmak yerine, belirli bir işlemde mevcut yüzde 25’lik kuralı uygulamamayı tercih etti. Bu nedenle yüzde 49,5’lik oran, Paramount-Warner Bros. anlaşmasına bağlı özel bir düzenleyici izin niteliği taşıyor.

İzin verilen yatırımcıların ortak özelliği, üç ayrı ülkenin yönetimleri tarafından işletilen varlık fonları olmaları. Suudi Arabistan, Katar ve Abu Dabi bağlantılı bu fonların aynı şirket içinde toplamda yüksek bir paya ulaşabilmesi, medya şirketlerinin ortaklık yapısında devlet bağlantılı yabancı yatırımcıların etkisini artırıyor.

Medya sahipliği tartışması yeniden gündemde

Medya şirketlerinde sahiplik konusu, içerik üretimi ve yayın faaliyetlerinin yanı sıra şirket kontrolü açısından da yakından izleniyor. Yabancı hükümetlerle bağlantılı fonların bir şirkette toplam yüzde 49,5 pay alabilmesi, ortaklık yapısının yalnızca özel şirketler arasındaki yatırım ilişkileriyle sınırlı kalmadığını ortaya koyuyor.

FCC’nin kararı, düzenleyici kurumların yabancı mülkiyet sınırlarını hangi şartlarda esnetebileceği konusunda tartışma yaratabilir. Özellikle üç farklı yönetimle bağlantılı fonların aynı medya şirketinde yüksek bir toplam paya ulaşabilmesi, yabancı sermayenin tek tek yatırımcılar üzerinden değil, toplam ortaklık yapısı üzerinden nasıl değerlendirileceği sorusunu gündeme getiriyor.

Kararın bir başka boyutu da FCC’nin başındaki Brendan Carr dönemindeki yaklaşımın tartışılması. Kurum, medya içerikleri ve yayıncılık alanındaki tartışmaların yanı sıra şirket sahipliğiyle ilgili düzenleyici kararlarla da gündeme geliyor. Paramount-Warner Bros. işlemi, bu iki alanın aynı dosyada kesişmesine neden oluyor.

Karar anlaşmanın tamamlandığı anlamına gelmiyor

Yüzde 49,5’lik oran, anlaşmanın ortaklık yapısı açısından belirleyici bir eşik oluşturuyor. Yüzde 25’lik standart sınır uygulansaydı, üç varlık fonunun şirkette ulaşabileceği toplam yabancı pay daha düşük kalacaktı. FCC’nin feragat kararı ise bu fonların toplam sahipliğini yüzde 49,5’e kadar taşıyabilecek bir yapı kuruyor.

Bununla birlikte FCC’nin kararı, Paramount-Warner Bros. anlaşmasının tüm koşullarını açıklamıyor ve işlemin tamamlandığı anlamına gelmiyor. Eldeki karar, yabancı hisse sahipliği sınırının bu vaka özelinde esnetildiğini ve üç devlet varlık fonunun daha yüksek toplam pay alabilmesinin önünü açıyor.

Bu nedenle dosyanın bundan sonraki değerlendirmelerinde ortaklık yapısı kadar, yabancı devlet bağlantılı yatırımcıların şirketteki toplam etkisi de izlenecek. FCC’nin yüzde 25’lik sınırdan feragat ederek yüzde 49,5’e kadar sahipliğe izin vermesi, hem Paramount-Warner Bros. anlaşmasının yapısını hem de benzer medya işlemlerinde uygulanabilecek yaklaşımı etkileyebilecek bir karar olarak öne çıkıyor.